Mroki Kopalni Guido w Zabrzu

Kopalnia Guido w Zabrzu zostaje odwiedzona przy okazji babskiego wyjazdu w Beskid Śląski. Wracając do domu chcemy jeszcze gdzieś zajechać i coś zobaczyć. Jedna z koleżanek z kilku propozycji wybrała, że jedziemy właśnie do kopalni, druga jak usłyszała, że jest trasa o nazwie "Mroki kopalni" to już nie było innej opcji.

Kopalnia węgla kamiennego Guido powstała w latach 50-tych XIX wieku a swoją nazwę otrzymała na cześć jej właściciela, magnata przemysłowego, Guido Henckela von Donnersmarcka. Dziś już nie wydobywa się w niej węgla, za to w ofercie zwiedzania jest kilka różnych tras na różnych poziomach (170, 320 i 355 m) i o różnym stopniu trudności. A my wybieramy tę jedną z trudniejszych...

Bilety rezerwujemy telefonicznie. Po zakupieniu ich w kasie odbieramy od naszego przewodnika kaski górnicze z latarkami, gdyż na trasie "Mroki kopalni" naprawdę panuje mrok i latarki mogą ułatwić poruszanie się i nie wpadanie na innych ludzi. Na początku trasy jest całkiem przyjemnie, zjeżdżamy górniczą szolą na poziom 320 m i zwiedzamy kopalnię jak normalni ludzie. Przewodnik opowiada nam jak konie były transportowane do kopalni i dlaczego już nigdy z niej nie wracały na górę. 

W kopalni były też kanarki, które swoim śpiewem umilały górnikom życie a tak na prawdę, kiedy przestawały śpiewać, to był sygnał ostrzegawczy, że stężenie tlenku węgla jest zbyt wysokie. Przewodnik opowiada nam o pracy górników pod ziemią, o wydobywaniu węgla, o urządzeniach i maszynach, które były wykorzystywane przy pracy. Niektóre z tych maszyn uruchamia, żebyśmy mogli zobaczyć i usłyszeć, jak działały a nie były to ciche maszyny.

Część trasy "Mroki kopalni" jest na poziomie 320 m pod ziemią i jest to też część trasy do "normalnego" zwiedzania kopalni, natomiast całkowity mrok panuje 355 m pod ziemią. Na szczęście kilkanaście zapalonych latarek całkiem dobrze oświetla nam drogę. W opisie na stronie internetowej przeczytałam, że trasa jest przeznaczona dla osób sprawnych fizycznie (dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia) a poziom trudności odpowiada wyprawie szlakami górskimi i szczerze mówiąc trochę się tego boję, ale z drugiej strony, skoro dzień wcześniej weszłam na Skrzyczne, to z kopalnią też sobie poradzę ;) Moje obawy okazują się nieuzasadnione, gdyż tak naprawdę jest tylko jeden fragment, gdzie jest stromo pod górę i nisko nad głową, przez który trzeba iść zgiętym w pół i on wymaga trochę większego wysiłku a cała reszta to całkiem przyjemny spacer po kopalni. Zgodnie z zaleceniami zakładam moje nowe buty trekkingowe i to jest zdecydowanie dobry pomysł, gdyż podłoże jest nierówne i takie buty świetnie się sprawdzają. Sandałów czy jasnych butów zdecydowanie nie polecam. Kask też jest przydatny, bez niego pewnie miałabym parę guzów na głowie.

W pewnym momencie przewodnik prosi nas o zgaszenie wszystkich latarek i zasłonienie diod od zasilania latarki, które mamy schowane w torbach przewieszonych przez ramię, tak żeby nie było żadnego światła. I wtedy można powiedzieć "Ciemność, widzę ciemność" :) Naprawdę nie widać nic. Jest to dokładnie takie samo przeżycie jak w ciemni fotograficznej (tak swoją drogą, czy takie ciemnie jeszcze istnieją?) 

Na koniec jedziemy na przejażdżkę kopalnianą kolejką i docieramy do miejsca, gdzie jest pub i inne pomieszczenia, w których organizowane są imprezy, takie jak koncerty czy wesela. Trochę zgłodniałyśmy, więc posilamy się kanapkami i ruszamy ku górze. Po wyjściu z windy podsuwamy nasze buty pod specjalne szczotki, żeby pozbyć się z nich kopalnianego pyłu.

Kopalnia Guido na pewno jest warta polecenia. Myślę, że jeszcze tu wrócę, bo są też inne ciekawe trasy np "Szychta górnicza", gdzie w stroju górnika można wczuć się w jego pracę oraz podobno bardzo atrakcyjna trasa wodna, którą polecał nam przewodnik a o której nie znalazłam informacji na oficjalnej stronie internetowej, gdyż jest ona w ofercie Sztolni Królowa Luiza, która ma swoją osobną stronę. Był wyjazd bez dzieci, ale kopalnia oferuje mnóstwo atrakcji dla dzieci, więc tym bardziej wiem, że tu wrócę.